نگاه ِ تو
تداعي ِ آميزه هاي ِ فلق است
در دامنهً دست نخوردة روستا
وخنده ات ، آواز ِ هَزاد دستان ِ بيشهً بكر
شاپرك ِ نگاهم روي ِ كدامين گُل نشسته
كه عسل ِ احساسم عِطر ِ تو را دارد
واژه هاي دستچين شده ام
بيست و دو شاخه ياس ِ سپيد به ارمغان آورده؟
شمشاد ِ شانه هايت را گرو بگذار
تا اشك هايم وامدار ِ تو باشد ورواق ِ خيس ِ احساسم ،
صد شاخه ساس ِ سپد در من بروياند
در گذر از شب ِ ميلاد

85/3/18

نگاه

نگاه
بر شيشه ، عنكبوت ِ دُُرشت ِ شكستگي
تاري تنيده بود
الماس ِ چشمهاي ِ تو بر شيشه خط كشيد
وان شيشه در سكوت ِ درختان شكست و ريخت
چشم ِ تو مان و ماه
وين هر دو دوختند به چشمان ِ من نگاه

نادر نادر پور

آن روزها

آن روز ها
آن روز ها كه ساده دل بودم نيامدي
يك رشته رنج ِ مُتصل بودم نيامدي
آن روز ها كه زير دست ِ كوچهً شما
از شيب ِ كوچه ام خِجل بود م نيامدي
آن روز هاي ِ كوچهً بيگانه پروري
مِصداق ِ حقّ ِ آب و گِل بودم نيامدي
آن روز ها كه چيني ِ چشمت حراج شد
با چشم ِ شيشه اي ، دودل بودم نيامدي
آن روز ها چه زود رسيد و چه دير ماند
عمري فِراق مُشتعل بودم نيامدي
ديشب تصور ِ ترا هاشور مي زدم
از طرح ِ ميله ها كِسل بودم نيامدي
سرا به دامن غزل هايم گذاشتم
چون كودكان ِ مُنفعل بودم نيا مدي

بهروز سنجابي

غزلي براي درخت

غزلي براي ِ درخت

تو قامت ِ بلند ِ تمنائي اي درخت
همواره خفته است در آغوشت آسمان
بالائي اي درخت

دستت پُر از ستاره و جانت پُر از بهار
زيبائي اي درخت

وقتي كه ابر ها
در برگهاي ِ در هم ِ تو لانه مي كنند
وقتي كه باد ها
گيسوي ِ سبز فام ِ ترا شانه مي كنند
غوغائي اي درخت

وقتي كه چنگ ِ وحشي ِ باران گشوده دست
در بزم ِ سرد ِ او
خنياگر ِ غمين ِ خوش آوائي اي درخت

در زير ِ پاي ِ تو
اينجا شب است و شب زدگاني كه چشمشان
صبحي نديده است
تو روز را كُجا
خورشيد را كُجا
در دشت ديده غرق ِ تماشلئي اي درخت

چون با هزار رشته تو با جان ِ خاكيت
پيوند مي كني
پروا مكن ز ِ رعد
پروا مكن ز ِ برق كه برجائي اي درخت

سيوش كسروي

شراب ِ شعر ِ چشمهاي ِ تو

شراب ِ شعر ِ چشمهاي ِ تو

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
همه انديشه ام انديشهً فرداست
وجودم از تمناي ِ تو سرشار است
زمان ، در بستر ِ شب ، خواب و بيدار است

هوا آرام ، شب خاموش ، راه ِ آسمان ها باز
خياللم چون كبوتر هاي ِ وحشي مي كند پرواز
رود آنجا كه مي بافند كولي هاي ِ جادو ، گيسوي ِ شب را
همان جا ها ، كه شب ها در رواق ِ كهكشان ها عود مي سوزند
همان جا ها كه اختر ها ، به بام ِ قصر ها ، مشعل مي افروزند
همان جا ها ، كه رهبانان ِ معبد هاي ِ ظلمت نيل مي سايند
همان جا ها ، كه پشت ِ پردهً شب ، دختر ِ خورشيد ِ فردا را مي آرايند

همين فرداي ِ افسون ريز ِ رويائي
همين فردا كه راه ِ خواب ِ من بسته است
همين فردا كه روي ِ پردهً پندار ِ من پيداست
همين فردا كه ما را روز ِ ديدار است
همين فردا كه ما را روز ِ آغوش و نوازش هاست
همين فردا ...
...من اشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر ِ شب خواب و بيدار است
سياهي تار مي بندد
چراغ ِ ماه ، لرزان از نسيم ِ باد ِ پائيز است
دل ِ بي تاب و بي آرام ِ من از شوق ابريز است
به هر سو، چشم ِ من رو مي كند فرداست
سحر از ماوراي ِ ظلمت شب مي زند لبخند
قناري ها سرود ِ صبح مي خوانند
من آنجا چشم در راه ِ تو ام ناگاه
ترا ، از دور مي بيتم كه مي آيي
ترا، از دور مي بينم كه مي خندي
تر از دور مي بينم كه مي خندي و مي آيي
....نگاهم باز حيران ِ تو خواهد ماند

سرا پا چشم خواهد شد
تر در بازوان ِ خويش خواهم ديد
سرشك ِ اشتياقم شبنم ِ گلبرگ ِ رخسار ِ تو خواهد شد
تنم را از شراب ِ شعر ِ چشمان تو خواهم سوخت
برايت شعر خواهم خواند
برايم شعر خواهي خواند
تبسُم هاي ِ شيرين ِ تر ، با بوسه خواهم چيد
وگر بختم كند ياري ، در آغوش ِ تو
اي افسوس


سياهي تار مي بندد .
چراغ ماه لرزان از نسيم ِ سرد ِ پائيز است
هوا آرام ، شب خاموش ، راه ِ آسمن ها باز
زمان، در بستر ِ شب ، خواب و بيدار است


فريدون مشيري

بهانه

بهانه
گفتي كه به احترام ِ دل باران باش
باران شدم و به روي ِ گُل باريدم
گفتي كه ببوس روي ِ نيلوفر را
از عشق ِ تو گونه هاي ِ او بوسيدم
گفتي كه ستاره شو دلي روشن كن
من همچو گُل ِ ستاره ها تابيدم
گفتي كه براي ِ باغ ِ دل پيچك باش
بر ياسمن ِ نگاه ِ تو پيچيدم
گفتي كه براي ِ لحظه اي دريا شو
دريا شدم و ترا به ساحل ديدم
گفتي كه بياو لحظه اي مجنون باش
مجنون شدم و ز ِ دوريت ناليدم
گفتي كه شكوفه كُن به فصل ِ پائيز
گُل دادم با ترنُمت روئيدم
گفتي كه بيا و از وفايت بگذر
از لهجهً بي وفائيت رنجيدم
گفتم كه بهانه ات برايم كافيست
معناي ِ لطيف ِ عشق را فهميدم

مريم حيدر زاده

روزنه اي به رنگ

روزنه اي به رنگ

در شب ِ ترديد ِ من . برگ ِ نگاه
مي روي با موج ِ خاموشي كجا ؟
ريشه ام از هوشياري خورده آب
من كجا . خاك ِ فراموشي كجا
دوربود از سبزه زار ِ رنگ ها
زورق ِ بستر فراز ِ موج ِ خواب
پرتوي آئينه را لبريز كرد
طرح ِ من آلوده شد با آفتاب
اندكي خم شد فراز ِ شط ِ نور
چشم ِ من در آب مي بيند مرا

سايهً ترسي به ره لغزيد و رفت
جويباري خواب مي بيند مرا

در نسيم ِ لغزشي رفتم براه

راه ، نقش ِ پاي ِ من از ياد برد

سرگذشت ِ من به لب ها ره نيافت
ريگ ِ باد آورده اي را باد برد

سهراب سپهري

وقتي كه من بچه بودم

وقتي كه من بچه بودم
پرواز ِ يك باد بادك
مي بردم از بام هاي ِ سحر خيزي ِ پلك
تا نارنجزاران ِ خورشيد
آه . آن فاصله هاي ِ كوتاه

وقتي كه من بچه بودم
خوبي زني بود كه بوي ِ سيگار مي داد
واشكهاي ِ دُروشتش
از پشت ِ آن عينك ِ ذره بيني
با صوت ِ قرآن مي آميخت

وقتي كه من بچه بودم
آب و زمين و هوا بيشتر بود
وجير جيرك شب ها
در متن ِ موسيقي ِ ماه و خاموشي ِ ژرف
آواز مي خواند

وقتي من بچه بودم
در هر هزاران و يك شب
يك قصه بود
تا خواب و بيداري ِ خوابناكت
سرشار باشد

وقتي من بچه بودم
روز ِ خدا بشتر بود

وقتي كه من بچه بودم
بر پنجره هاي ِ لبخند
اهلي ترين ساز ها سرود ِ آسمان داشتند

آه آن روز ها
گريه هاي ِ تفكر چندين فراوان نبودند

وقتي كه من بچه بودم
سردم نبود

وقتي كه من بچه بودم
غم بود ، امّا كم بود

اسماعيل ِ خوئي

سلامي دوباره ..

سلامي دوباره به آفتاب
به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار كه در من جاري بود
به ابر ها كه فكرهاي ِ طويلم بودند
به رُشد دردناك ِ سپيدار ها ي ِ باغ كه با من
از فصل هاي ِ خشك گذر مي كردند
به دسته هاي ِ كلاغان
كه عِطر ِ مزرعه هاي ِ شبانه را
براي ِ من به هديه مي آوردند
به مادرم كه در آئينه زندگي مي كرد
وشكل ِ پيري ِ من بود
و به زمين كه شهوت ِ تكرار ِ من درون ِ ملتهبش را
از تخمه هاي ِ سبز مي انباشت ، سلام دوباره خواهم داد
مي آيم ، مي آيم ، مي آيم
با گيسويم : ادامهً بوهاي ِ زير ِ خاك
با چشم هايم : تجربه هاي ِ غليظ تاريكي
با بوته هايي كه چيده ام از بيشه هاي ِ آن سوي ِ ديوار
مي آيم ، مي آيم ، مي آيم
و آستانه پُر از عشق مي شود
ومن در آستانه به آنها كه دوست مي دارند
ودختري كه هنوز آنجا
در آستانه پُرعشق ايستاده سلامي دوباره خواه داد .

فروغ فرخزاد

باغ ِ آينه

. باغ ِ آينه
چراغي به دستم ، چراغي در برابرم
.من به جنگ ِ سياهي مي روم

گهواره هاي ِ خستگي
از كشاكش ِ رفت و آمد ها
باز ايستاده اند
و خورشيدي از اعماق
كهكشان هاي ِ خاكستر شده را
.روشن مي كند

فرياد هاي ِ عاصي ِ آذرخش
هنگامي كه تگرگ
در بطن ِ بيقرار ابر
.نطفه مي بندد

و در خامُش وار ِ تاك
هنگامي كه غورهً خُرد
.در انتهاي ِ شاخسار ِ طولاني ِ پيچ پيچ جوانه مي زند

فرياد همه گريز ِ از درد بود
چرا كه من ، در وحشت انگيز ترين شبها
.آفتاب را به دعائي نوميد وار طلب مي كرده ام

.تو از آينه ها و ابريشم ها آمده اي
درخل‍یي كه نه خدا بود و نه آتش
نگاه و اعتماد ِ ترا به دعا‍يي نو ميد وار طلب كرده بودم

جرياني جدي
در فاصلهً دو مرگ
در تهي ِ ميان ِ دو تنهايي
آنگاه اعتماد ِ تو بدين گونه است
شادي ِ تو بي رحم است و بزرگوار
نفست در دستهاي ِ من ترانهً سبزي است

من برمي خيزم
چراغي در دست
چراغي در دلم

زنگار ِ روحم را صيقل مي زنم
آينه يي برابر ِ آينه ات مي گذارم
.تا از تو ابديتي بسازم
احمد شاملو