باغ ِ آينه

. باغ ِ آينه
چراغي به دستم ، چراغي در برابرم
.من به جنگ ِ سياهي مي روم

گهواره هاي ِ خستگي
از كشاكش ِ رفت و آمد ها
باز ايستاده اند
و خورشيدي از اعماق
كهكشان هاي ِ خاكستر شده را
.روشن مي كند

فرياد هاي ِ عاصي ِ آذرخش
هنگامي كه تگرگ
در بطن ِ بيقرار ابر
.نطفه مي بندد

و در خامُش وار ِ تاك
هنگامي كه غورهً خُرد
.در انتهاي ِ شاخسار ِ طولاني ِ پيچ پيچ جوانه مي زند

فرياد همه گريز ِ از درد بود
چرا كه من ، در وحشت انگيز ترين شبها
.آفتاب را به دعائي نوميد وار طلب مي كرده ام

.تو از آينه ها و ابريشم ها آمده اي
درخل‍یي كه نه خدا بود و نه آتش
نگاه و اعتماد ِ ترا به دعا‍يي نو ميد وار طلب كرده بودم

جرياني جدي
در فاصلهً دو مرگ
در تهي ِ ميان ِ دو تنهايي
آنگاه اعتماد ِ تو بدين گونه است
شادي ِ تو بي رحم است و بزرگوار
نفست در دستهاي ِ من ترانهً سبزي است

من برمي خيزم
چراغي در دست
چراغي در دلم

زنگار ِ روحم را صيقل مي زنم
آينه يي برابر ِ آينه ات مي گذارم
.تا از تو ابديتي بسازم
احمد شاملو