روزنه اي به رنگ

روزنه اي به رنگ

در شب ِ ترديد ِ من . برگ ِ نگاه
مي روي با موج ِ خاموشي كجا ؟
ريشه ام از هوشياري خورده آب
من كجا . خاك ِ فراموشي كجا
دوربود از سبزه زار ِ رنگ ها
زورق ِ بستر فراز ِ موج ِ خواب
پرتوي آئينه را لبريز كرد
طرح ِ من آلوده شد با آفتاب
اندكي خم شد فراز ِ شط ِ نور
چشم ِ من در آب مي بيند مرا

سايهً ترسي به ره لغزيد و رفت
جويباري خواب مي بيند مرا

در نسيم ِ لغزشي رفتم براه

راه ، نقش ِ پاي ِ من از ياد برد

سرگذشت ِ من به لب ها ره نيافت
ريگ ِ باد آورده اي را باد برد

سهراب سپهري