سلامي دوباره ..

سلامي دوباره به آفتاب
به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار كه در من جاري بود
به ابر ها كه فكرهاي ِ طويلم بودند
به رُشد دردناك ِ سپيدار ها ي ِ باغ كه با من
از فصل هاي ِ خشك گذر مي كردند
به دسته هاي ِ كلاغان
كه عِطر ِ مزرعه هاي ِ شبانه را
براي ِ من به هديه مي آوردند
به مادرم كه در آئينه زندگي مي كرد
وشكل ِ پيري ِ من بود
و به زمين كه شهوت ِ تكرار ِ من درون ِ ملتهبش را
از تخمه هاي ِ سبز مي انباشت ، سلام دوباره خواهم داد
مي آيم ، مي آيم ، مي آيم
با گيسويم : ادامهً بوهاي ِ زير ِ خاك
با چشم هايم : تجربه هاي ِ غليظ تاريكي
با بوته هايي كه چيده ام از بيشه هاي ِ آن سوي ِ ديوار
مي آيم ، مي آيم ، مي آيم
و آستانه پُر از عشق مي شود
ومن در آستانه به آنها كه دوست مي دارند
ودختري كه هنوز آنجا
در آستانه پُرعشق ايستاده سلامي دوباره خواه داد .

فروغ فرخزاد