شراب ِ شعر ِ چشمهاي ِ تو

شراب ِ شعر ِ چشمهاي ِ تو

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
همه انديشه ام انديشهً فرداست
وجودم از تمناي ِ تو سرشار است
زمان ، در بستر ِ شب ، خواب و بيدار است

هوا آرام ، شب خاموش ، راه ِ آسمان ها باز
خياللم چون كبوتر هاي ِ وحشي مي كند پرواز
رود آنجا كه مي بافند كولي هاي ِ جادو ، گيسوي ِ شب را
همان جا ها ، كه شب ها در رواق ِ كهكشان ها عود مي سوزند
همان جا ها كه اختر ها ، به بام ِ قصر ها ، مشعل مي افروزند
همان جا ها ، كه رهبانان ِ معبد هاي ِ ظلمت نيل مي سايند
همان جا ها ، كه پشت ِ پردهً شب ، دختر ِ خورشيد ِ فردا را مي آرايند

همين فرداي ِ افسون ريز ِ رويائي
همين فردا كه راه ِ خواب ِ من بسته است
همين فردا كه روي ِ پردهً پندار ِ من پيداست
همين فردا كه ما را روز ِ ديدار است
همين فردا كه ما را روز ِ آغوش و نوازش هاست
همين فردا ...
...من اشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر ِ شب خواب و بيدار است
سياهي تار مي بندد
چراغ ِ ماه ، لرزان از نسيم ِ باد ِ پائيز است
دل ِ بي تاب و بي آرام ِ من از شوق ابريز است
به هر سو، چشم ِ من رو مي كند فرداست
سحر از ماوراي ِ ظلمت شب مي زند لبخند
قناري ها سرود ِ صبح مي خوانند
من آنجا چشم در راه ِ تو ام ناگاه
ترا ، از دور مي بيتم كه مي آيي
ترا، از دور مي بينم كه مي خندي
تر از دور مي بينم كه مي خندي و مي آيي
....نگاهم باز حيران ِ تو خواهد ماند

سرا پا چشم خواهد شد
تر در بازوان ِ خويش خواهم ديد
سرشك ِ اشتياقم شبنم ِ گلبرگ ِ رخسار ِ تو خواهد شد
تنم را از شراب ِ شعر ِ چشمان تو خواهم سوخت
برايت شعر خواهم خواند
برايم شعر خواهي خواند
تبسُم هاي ِ شيرين ِ تر ، با بوسه خواهم چيد
وگر بختم كند ياري ، در آغوش ِ تو
اي افسوس


سياهي تار مي بندد .
چراغ ماه لرزان از نسيم ِ سرد ِ پائيز است
هوا آرام ، شب خاموش ، راه ِ آسمن ها باز
زمان، در بستر ِ شب ، خواب و بيدار است


فريدون مشيري