غزلي براي درخت

غزلي براي ِ درخت

تو قامت ِ بلند ِ تمنائي اي درخت
همواره خفته است در آغوشت آسمان
بالائي اي درخت

دستت پُر از ستاره و جانت پُر از بهار
زيبائي اي درخت

وقتي كه ابر ها
در برگهاي ِ در هم ِ تو لانه مي كنند
وقتي كه باد ها
گيسوي ِ سبز فام ِ ترا شانه مي كنند
غوغائي اي درخت

وقتي كه چنگ ِ وحشي ِ باران گشوده دست
در بزم ِ سرد ِ او
خنياگر ِ غمين ِ خوش آوائي اي درخت

در زير ِ پاي ِ تو
اينجا شب است و شب زدگاني كه چشمشان
صبحي نديده است
تو روز را كُجا
خورشيد را كُجا
در دشت ديده غرق ِ تماشلئي اي درخت

چون با هزار رشته تو با جان ِ خاكيت
پيوند مي كني
پروا مكن ز ِ رعد
پروا مكن ز ِ برق كه برجائي اي درخت

سيوش كسروي